After a storm, a defeat, a mistake or anything bad, parang ang hirap hinarap sa mundo. Kasi baka masaktan ka na naman, mabigo o magkamali. Pero sabi nga, life must go on. Hindi naman masamang lumuhan, pero dapat matuto naman tayong tumahan at tanggapin ang katotohanan at mag-move on.
Ilang beses na rin akong nabigo at nasakatan. Inilayo ko ang aking puso sa mundo. Pero napagod na ako. Hmh….. I have move on na. And I am ready to love and get hurt once more.
Aja!
Posted in wala lang
Simula nung first year highschool ako, hindi na ako nawala sa Cheering Squad ng Batch namin. Define present! Hindi talaga ako nawawala. At define effort din, super effort talaga kami sa mga rehersals namin, isama mo pa ang custume. Talagang kina-career talaga namin sya.
My batch is composed of 4 sections, and talagang matindi ang kumpetisyon. section one versus section four. Muntik pa ngang umabot sa moment na mahahati kami sa dalawang squad, so dalawang entry. Pero syempre lahat naman ay nadadaan sa mabuting usapan. (Away o Gulo ang gusto lagi eh noh…). Hindi naman kami super violent kaya…
Pero syempre, wala namang kasiguraduhan sa world di ba? Natalo kami! Huhuhuhu!!!!
But looking back, kahit natalo kami, parang may prize parin kami, kasi nagkasundo ang long time “warring tribes” ng batch namen…
….
“Life is a matter of perspective, its either roses have torns, or, torns have roses.”
Posted in meaningful, reflections
(originally posted at Friendster Blogs)
Have you ever dreamed of a wonderfull life with someone? Ako, I did. She was my friend. My Angel. Half of my life, lagi syang kasama. I can’t remember when we started as friends, but for me it dosen’t matter. Lagi ko syang kakampi in times of hardship, kaya ng hindi ko sya kinayang iwanan. Kapag may event akong pupuntahan, I won’t make it kung hindi sya kasama. Kumbaga, default na : kung kasama sya, kasama ako. Medyo eccentric nga siguro ako noon dahil sa kanya. But katulad ng ibang magkakaibigan, lahat magkakaroon ng hindi pagkakaunawaan. I’m such a foolish person that time, I can’t afford to swallow my pride para makipagbati sa kanya. Ewan ko ba. Then, naisip ko. What are friends are for di ba? Oo. Friends. I planned na makipagbati sa kanya. Naging magkaibigan uli kami. Pero, may nag-iba na. Parang kaming isang nabasag na salamin; mabuo mo man ulit, may lamat pa rin na hindi mabubura. There are times na naging repulsive sya sakin. Iba na ang approach namin sa isas’t isa. Para kaming mga strangers, considering na we used to be best friends. Siguro nga, tumaliwas na ang mga daan namin sa isa’t isa. May nga nakilala akong bago, may nakilala syang bago.
” She used to be my angel… but angels are for heaven, not by my side…”
Ewan ko ba, the more na lumayo sya sakin, the more na hinahanap ko sya. Pero, the rule is: No turning back. I try to move on. And i found the comfort of a new friend. She’s so loving and open-minded. She’s the one who realy cares. Hindi lang dahil gusto kong iconceal ang emptyness, but she’s so great that i enjoyed her company. I spent almost 20 hours a day texting width her. Wala na nga kaming mapag-usapan eh. But, sa lahat ng mga pinag-usapan namin, hindi ako nabobored. Kahit anong sabihin ok lang sa kanya, for the first time, nakarandam ako ng true acceptance. Yun bang feeling na hindi nya ako irereject. May tao palang ganon.
“Triny ko nga nakulitin sya eh, pero kahit anong sabihin ko, hindi sya natinag…. Then i say , ” I love you.”……”
But looking back with the memories i had. I realised, na mahal ko pala ang “angel” ko. I quited with my “new friend”. And i approach my angel. Pero, angels have her angel too. She’s very happy with someone, her “angel”. Wala naman kaming promise to hold on, so she have the right to move on. Im just a friend. Thats it, Over and done.
Hindi na ako bubalik sa “new friend” ko. Wala akong karapatan. I left her for someone, whose moving on. She cares sor me, but didn’t care. Such a foolishness…..
Now im here. Alone. Waiting for something, for someone. Living away from their shadows. If ever we would cross our paths again, maybe sometime, i’ll say..
“Wish i didn’t quit you…”
Posted in confessions, kahibangan, senti
(originally posted at Friendster Blogs entitled “Im half crazy”)
Ewan ko ba. Bakit ganito ang nararamdaman ko ngayon? Kakaiba. Nung una ko syang nakita, wala lang. Ngumiti sya. Ngumiti ako. Deadma lang. Umalis sya. Wala akong care. Pero bakit ngayon hinahanap ko sya? Hindi ko man lang nalaman ang pangalan nya. Pilit bumabalik sa aking mutawi ang kanyang mukha. Ang kanyang ngiti. Oo. Gusto kong makita muli ang kanyang ngiti.
Naabnormal na ata ako. Ang cute ng mga mata nya. Gusto kong titigan muli. Pilit kong iniisip ang kanyang mukha. Ang kanyang ngiti. At the end ngingiti akong mag-isa.
Syet! Ano ba ‘to. Hmmmm. Ewan ko bah.
Posted in confessions, kahibangan
(originally posted at friendster blog)
I met someone. Naging kaibigan ko sya. Mabait kasi sya. Matulungin. Friendly. Minsan sinabi nya sakin, “I love you”. I take it as a joke. Kasi naman mapagbiro talaga sya. Many days past and togethere, we collected a load of wonderful memories. Ang sarap nyang kasama. Ang sayang katropa. Till one day, Nag-usap kami. seryoso sya sa sinabi nya noon. Na mahal nya nga daw ako. Honestly wala talaga akong gusto sa kanya. Hanggang kaibigan lang maibibigay koh. Pero, may mga consequences yon…. Magkakaiwasan na lang ba kami? Dapat ko ba syang iwasan?
Posted in confessions, nalilito, problematik, senti
